صنعت و تولید اقتصادی در ایران و فرار مغز ها

صنعت و تولید اقتصادی در ایران

اقتصاد ( تاپ ابزار )

صنعت تولید اقتصادی با ارائه خدمات اقتصادی است یا از نگاه دیگر صنعت ساخت یک بخش کلیدی از تولید و کار در کشورهای پیشرفته است بسیاری از پیشرفت های پی در پی سریع در فن آوری – از طریق بنگاهها و کارخانه های تولیدی مانند فولاد و زغال سنگ رخ داده است .

                                     

پس از انقلاب صنعتی – یک سوم از خروجی اقتصاد جهان از صنایع تولیدی مشتق شده و بسیاری از کشورهای توسعه یافته و کشورهای در حال توسعه یا نیمه توسعه یافته به طور قابل توجهی در زمینه رشد صنعتی و تولیدی به جهت بوجود آوردن زیر ساخت های لازم فعال بوده اند ..

کشور ما ایران با داشتن منابع غنی معدنی – زیر ساخت عمرانی مناسب و دانشمندان جوان در عرصه های مختلف – علمی وراه حمل و نفل و عبور و مرور شرق و غرب زمین و اتصال شمال و جنوب و راههای مهم آبی و کانون و قطب کره زمین دسترسی به آب های آزاد از پتانسیل زیادی در بین کشورهای منطقه خاورمیانه و یا حتی جهان برای پیشرفت همه جانبه صنعتی برخوردار است .

از این رو است که صنعتگران و دست اندرکاران صنعت کشور با وجود مشکلات موجود و با علم به اینکه فرآیند توسعه اقتصادی منوط به توسعه همه جانبه زیر ساخت های صنعتی در هر کشوری است . کارنامه درخشانی را با تلاش شبانه روزی از خود بر جای گذاشته اند که کافی و وافی نمیباشد و باید با تلاشی مضاعف و فراهم کردن همه شرایط و ابزارها چه از لحاظ صنعتی و چه از لحاظ علمی شتاب بیشتری به این فرایند دهند .

برهمین اساس در دنیای رو به پیشرفت امروز – از فرصت های مناسبی که برای ایجاد پیوند بین صنایع ایجاد می گردد نهایت بهر وری صورت میگیرد .

ایجاد بستر برای معرفی – بازاریابی محصولات و تولیدات صنعتگران و دست اندکاران صنعت با ایجاد فضای باز رقابتی و افزایش شرکت های خصوصی در همه زمینه ها از جمله آموزش های علمی و تخصصی و تولید و عرضه ابزار آلات و همچنین تولید تمام محصولاتی که باعث ارز آوری و تولید ثروت می شود میسر است .

و در فرآیند کنونی که بیشتر شرکت ها دولتی و یا نیمه دولتی میباشند این امر بسیار کند بوده و موفقیت آن کم است لذا ما باید در راستای اقتصاد مقاومتی و اصل خصوصی سازی رو به خصوصی سازی واقعی روی بیاوریم تا بتوانیم اقتصاد متکی به فروش نفت خود را نجات بخشیم وآن هم بها دادن به بخش غیر دولتی و رها سازی این بخش مهم ازقانون های دست و پاگیر دولتی است تا بتوانیم  زمینه اشتغال و کار در جامعه را روز بروز بهبود ببخشیم و صادرات غیپر نفتی را بالا برده تا باعث افزایش رفاه در جامعه شویم .

 

یکی از بزرگترین اشکالات کشور ما بعد از بروکراسی اداری را می توان بها ندادن به قشر نخبه و جوان و به خدمت نگرفتن این قشر در مراکز مهم تصمیم گیری و ساده تر در بالا دست جامعه و رسیدگی درست به آنها دانست که باعث فرار مغزها و صدور این افراد خیلی راحت و مفت به کشورهای توسعه یافته می دهیم و تمام زحمت و پولهایی که دولت طی سالیان صرف آموزش و پرورش و بثمر نشستن یک فرد کرده براحتی از دست می دهد و حتی از این افراد نمی توانند جهت آموزش افرادی دیگر استفاده کنند  که باز هم همین  افراد باعث رشد و پیشرفت همین کشورهای توسعه یافته و ثروتمند  می شود درهمین  حال  می توانید تصور کنید وقتی اندیشمندان و متفکران جامعه از آن جامعه کوچ کنند یک جامعه تهی از مغزهای متفکر و متخصص می شود و در جا زدن و یا کندی حرکت را برای پیشرفت بدنبال دارد .

البته  این معضل فقط منوط به کشور ما ایران نیست و کل کشورهای فقیر و درحال توسعه را شامل می شود ولی در سالهای اخیر در کشور ما شدت بیشتری گرفته و کاملا نمایان است جالب اینجاست که همین افراد نخبه دیگر حاضر به کار وزندگی در کشور خودشان بخاطر شرایط سخت و بی محلی به آنها نیستند و اگر هم به خاطر عرق ملی بازگردن باز هم بعد از مدتی به همنجا که بودند برمی گردند که باید این معضل را با برنامه ریزی اساسی از بین برد و یا کم کرد .

درسایه کار و تلاش است که می توانیم بسیاری از معضلات و مشکلات جامعه اعم از بیکاری ، فقر ، فحشا ، فاصله طبقاتی ،استفاده از مواد مخدر ، فساد اخلاقی و….  را کم کنیم و کم شدن هر کدام از این نمادها باعث کم شدن هزینه برای درمان و یا مبارزه با این معضلات می باشد و همین هزینه و بودجه اختصاصی آنها  را  دولت می تواند در جایی دیگر صرف آموزش و بهداشت و درمان و توسعه کند .